Donders

Er was niet eens een wolk of ik moet verkeerd gekeken hebben, maar dan had ik me het niet herinnerd.
Daar was ineens die flits, ineens vlogen gedachten op en werden wolken. Ze dreven boven mij in mijn onschuld en regenden zich leeg.
Die regen deed me niet zoveel. Bekende verlangens, verdriet zonder schrik. Pijn die ik al lang voelde, het voelde als bekend ontberen, nat comfort.
Nooit gedacht dat uit pure wrijving tussen mijn eigen wolken zoveel energie zou kunnen ontstaan.
Waar zal mijn donder zich aarden om vrij te vliegen?

Uit het park fietste ik met die gedachte, de druppels liepen van mijn kin en ik wist niet zeker of het alleen maar regen was, het was te zout. Toch was het wel een fijne gedachte om te voelen dat ik ook van buiten nat kon worden en de kracht te voelen van de donder, al was hij dan niet in mij.

Zo hard probeerde ik het moment te beleven, het moment nu. Door jarenlang oefenen kende ik de werkelijkheid van het monument wel, worstelend met de werkelijkheid dat gisteren teveel grip op morgen heeft. Die echte gevoelens blijven altijd trekken, emoties zo heftig mooi kunnen ook zo hard inslaan dat je er maanden in blijft hangen.