Sundown

2 lines and a circle show persons...

Materials: Office paper, black ink and a glue brush.

click here for the movie!

Dichter

Burn Out

Kom maar op

Ik voel me zwaar
heel zwaar
dat ik het vanzelf
van de hele wereld
kan hebben
kom maar op
pak me vast
grijp me
verneder me
ik kan het hebben
lieve wereld
ik heb je lief

Het recht van een kind

Recht op aan
dacht ik
aan dach
tig keer per dag

100 voudig
een voudig
steeds zinnig
elke keer opnieuw

She-Tree

Koenen

Kunnen kannen en kruiken
kennen koffiepotten en fuiken
kannen lopen over
kunnen kannen kennen
kennen de kunne mijn kan?

Ontmoeten

Hoeveel mensen moet je tegenkomen
Hoevaak ontmoeten
Hoeveel keren vergelijken
Hoevaak niet zien wat kan

Hoezeer moet het doen
Hoe zou het zijn?
Ontmogen?

Overweging

Delen we na een abortus beschuit met gestampte muisjes uit?

Reclame

Glipt de tijd door uw vingers?
Heeft u altijd tijd tekort?

Stop die verspilling!

Gebruik:

Secondenlijm (tm)

Het monument

Het Monument

Ik ben, ik neem waar, ik voel. Met het roer in mijn hand ben ik de schipper, met mijn handen bestuur ik wat ik beinvloeden kan. Deel van een groter geheel, veel groter dan ik ben. Door strategisch invloed te hebben op kleine dingen bestuur ik mijn leven. Kleine duwtjes tegen een zwaar schip bepalen de richting.
Middelpunt van de wereld, de kracht van alles wijzigt per seconde mijn handelen. Ik ben, ik neem waar, ik voel. Ik ben het moment, onderdeel van dat moment, en dan weer van het volgende monument. Niet beschreven vol van leven, staan waar ik ben, beleven, geven, opzuigen van invloed. Dat moment nu is mijn monument, glijdend door de tijd.

Winter

Verstild verlangen
eenzaam wit
Krakend krachtig
op water gedragen
overkapte stroming
Slapend leven
in puurheid verpakt

Zomer

Op het strand
vergezicht
fata morgana
warmer, dichter.
Verdampt tranen,
zinderend geliefd

Lente

Maakt rouwen blauwig
kleuren openen gedachten
aan prachtig verschieten
Afscheid van kilte
zoeken naar hartstocht
bloeien van bloed

Hij & Zij

Herfst

Erfenis van wasdom
Overblijfsel van nieuw
Druipt op je ziel
Rottend voedsel
op een ondergrond
van kans

Rails

Leven langs lijnen
op de rails
Noodlot als comfort

Souveniers verzamelen
van gemis

Geboren om te vergeten
dat vonkje na te laten
Van tijdloze
onsterfelijke
hartstocht

Loslaten

Oude handen, ik heb oude handen.
Wat heb ik daarmee gepakt,
hou ik vast.

Wat hou ik vast, laat ik gaan.
Handen worden oud,
niet van vasthouden,
maar van loslaten.

Stilleven

Een uitzicht op takken
geordende chaos
rokende puinhoop
Piepend verlangen
naar orde

Glas is doorzichtig,
blokkeert het zonlicht
Potlood is wreed
houtskool is orde
Verstild leven

Hou me vast
vaster dan leven
Kijk naar buiten
dwars door dat raam
Verdamp de stilte

Meditatie

Hunkeren naar een vlakke zee,
niet door golven overmand.
Langzaam naar de bodem dwarrelen,
rustig inbedden in het zand.
Naar boven kijken naar het licht,
en in alle vrede, langzaam en vervuld,
naar de adem zweven.

Telespiegel

Inkt op papier
stromen in lijnen
letters die glijden
spetteren gedachten
wachtende woorden

Dromen terugstromen
van het papier
via jouw ogen
in jouw gedachten
allebei hier

Wat is liefde

Oog in oog
mond tegen mond,
buik tegen buik
hart op hart

is niet genoeg

Rug tegen rug
tot aan,
knieholtes die raken
overstrekken willen

Dat is liefde

Leeg

Schrijven op leeg papier
blijven schrijven
leegte vullen
ik durf wel
tegen een leeg vel

Letterliefde

Kijken

Levend vermogen
tot nabij zijn
gedogen

Echte ogen
die mogen
kijken dwars
door alles heen

Voor Nathalie

Je spreekt
je leeft
je voelt
je beeft.
Op grond
Waaruit
ontstaat.

Donders

Er was niet eens een wolk of ik moet verkeerd gekeken hebben, maar dan had ik me het niet herinnerd.
Daar was ineens die flits, ineens vlogen gedachten op en werden wolken. Ze dreven boven mij in mijn onschuld en regenden zich leeg.
Die regen deed me niet zoveel. Bekende verlangens, verdriet zonder schrik. Pijn die ik al lang voelde, het voelde als bekend ontberen, nat comfort.
Nooit gedacht dat uit pure wrijving tussen mijn eigen wolken zoveel energie zou kunnen ontstaan.
Waar zal mijn donder zich aarden om vrij te vliegen?

Uit het park fietste ik met die gedachte, de druppels liepen van mijn kin en ik wist niet zeker of het alleen maar regen was, het was te zout. Toch was het wel een fijne gedachte om te voelen dat ik ook van buiten nat kon worden en de kracht te voelen van de donder, al was hij dan niet in mij.

Zo hard probeerde ik het moment te beleven, het moment nu. Door jarenlang oefenen kende ik de werkelijkheid van het monument wel, worstelend met de werkelijkheid dat gisteren teveel grip op morgen heeft. Die echte gevoelens blijven altijd trekken, emoties zo heftig mooi kunnen ook zo hard inslaan dat je er maanden in blijft hangen.

De Wereld

Ben ik de wereld, of ben ik onderdeel van de wereld van anderen? Een boek is een zinloos antwoord. Lezers zoeken, luchten zichzelf op met de illusie van andermans orde. Woorden zijn te groot voor zinnen, zinnen zijn een illusie van ruimte waarbinnen feit en fictie overlappen, net als in een ooggetuigenverslag. De waarheid is een tuigage, een verslag van een getuige. Overtuiging heeft zelfbescherming tot doel, verlangen naar overzicht. Mijn lot is chaos, een brij waaruit waaruit ik altijd weer wil ontsnappen. Per zin bloed ik gedachten, mijn gedachten in zinnen. Geen zin, geen waanzin, maar een zinnenbeeld. Ik heb vele zinnen in het leven.
Hoe moet een mens ooit open genoeg zijn om dit continu te geloven. waar ligt de grens tussen overtuiging en chaos in een wereld die zich ingekapselt heeft in het beoordelen van oordeel.
Ik verantwoord mezelf tegenover de illusie van mijn eigen waarheid of twijfel.
Zekerheid is een oneindig klein tijdsdeel waarbinnen ons voorstellingsvermogen zo wordt opgeslokt door de oneindigheid dat de oneindigheid van andere zekerheden uitgesloten moet worden. Dat is de oorsprong van het woord waarheid, een pijl recht wijzend naar oneindige twijfel.